centrale verwarming — lek — boren — kanalisering — overstroming — vereniging van eigenaren — kerstvakantie — dons — wol — dekking — kruik — slaapmuts — washandje — vorst — isolatie — afzondering — verkoudheid — longontsteking

Werk, werk, werk. Tussen negen en tien uur werk per dag, met weinig thee-pauzes. Elke dag minder energie daarna om wat anders te doen. Behalve de weg naar Albert Heijn, het station en de universiteit ken ik nog bijna niks over mijn buurt en Amsterdam. Geen tijd ervoor.

Nog niet. Het maakt sowieso niet erg uit, want ik vind mijn nieuwe baan en collega's leuk genoeg om van mijn nieuwe situatie te genieten.

Op zaterdag heb ik mijn kat en Albert verhuisd. De enige vindt het weer nog wat te nat. De andere heeft wat meer licht nodig. Maar overal overleven ze allebei.

Dan zaterdagavond ben ik naar Utrecht geweest voor de Cruise Control — het was de eerste keer waar ik de trein terug naar huis kon nemen met een reistijd van minder dan een uur. Gisteren heb ik een vriendin uit Frankrijk ontmoeten die Amsterdam wilde bezoeken — dus kon ik door de stad lopen, ook voor de eerste keer als inwoner.

Vandaag heb ik een paar nieuwe dingen gekregen:

• nieuwe kantoorsleutel en UvA chipsleutel,
• nieuwe werkkamer en bureau,
• nieuwe schrijft en pennetje,
• nieuwe werkplek computer en netwerk aansluiting,
• nieuwe collega's,
• nieuwe bibliotheek van technische literatuur,
• nieuwe kantine,
• nieuwe eindeloos stapel van werktaken,
• nieuwe wanorder in de organisatie van mijn afdeling.

Eindelijk was het een lange werkdag vol ook met nieuwe kennis en nieuwe vragen over mijn project en mijn toekomst in het algemeen.

Maar dan was ik terug, en weer bezig met het opruimen en opbergen van mijn spullen. Na een paar uur werk ben ik bijna klaar: alleen maar twee dozen blijven dicht. Ze zijn vol met keukengoederen.

Een paar dagen geleden heb ik een plekje in de keuken gevraagd maar ik heb nog niks gekregen. Vanavond heb ik een nieuwe "truc" geproefd: ik stelde voor om een inventaris van onze toewijzingen te maken, om wat etiketten later af te drukken en te plakken. Het resultaat: mijn mannelijk huisgenoot en mij gebruiken maar twee rekjes van de bestaande 30 in onze woonkamer. De rest zit nu in het bezit van de drie meisjes.

Het blijkt eruit dat de feministische revolutie nog niet tot ons aangekomen is.

Vandaag (zondag 31/08) ben ik wakker geworden in mijn eigen bed. Het was de eerste keer sinds eind juli. Ik sliep uit, ook voor de eerste keer sinds lang geleden.

Om twaalf uur begon ik uit te pakken, op te ruimen en op te bergen. Na een paar dozen realiseerde ik mij dat ik honger had en dat geen eten (voor mij) in de keuken zat. Echter is de keuken vol met eten, maar ik weet nog niet of het delen van voedsel met mijn huisgenoten toegestaan is. Dus moest wat boodschappen doen: een lastige taak op een zondagmiddag maar ook een gelegenheid om mijn nieuwe buurt te bezoeken.

Eindelijk heb ik een AH winkel gevonden die geopend blijft tot zeven uur. Het moest dé zondagswinkel in de buurt zijn: het stond zo vol met mensen dat ik tegen minstens tien personen erin botste. Op de weg erheen en terug realiseerde ik mij ook dat ik nu in een grote stad woon, door de eindeloze opeenvolging van gelijksoortige woonpanden langs de straat naar de winkel. In deze buurt standen ook panden met meer dan vier verdiepingen, een andere teken van een drukker bevolking.

De tweede deel van de middag was tijd voor schoonmaken. De eerste stap was het inventariseren van onze reinigingsmiddelen. Zoals ik vreesde vond ik een tekort… Na de vakantieperiode verwacht ik dat zo'n studentenhuis wat minder onderhouden was: de drie stofzuigers zijn bijna buiten gebruik, de ene gebroken en de twee andere met volle stofzaken. Natuurlijk kon ik geen vervanging vinden. Dan was het schoonmaken van de grote badkamer, de keuken en de deuren met een kleine spons en een ineffectieve zeep geen aangename taak. Eindelijk had ik meer geluk met het dweilen, want de vloer was al wat schoon en dus was de afwezigheid van vloerzeep geen zware last.

Vandaag heb ik ook kennisgemaakt met mijn derde huisgenoot (alleen maar één moet ik nog ontdekken). Dit snelsprekende meisje informeerde mij over de kosten van onze internet aansluiting, en over het feit dat ik mijn eigen ruimte in de keuken mijzelf moet veroveren. Met haar hulp heb ik een eerste plek van twintig centimeters op een rek gekregen. De rest ga ik bespreken later deze week met de anderen.

Het resultaat van de dag: een grote wanorde in mijn kamer, wat eten klaar in de koelkast en maar drie dozen verlaten om uit te pakken.

Morgen is mijn eerste dag op de Universiteit. Ergens deze week moet ik weer naar Rotterdam om wat meer spullen te halen. Tja, dat ga ik niet vanavond plannen. Nu is weer tijd voor slapen.