Het regent op de trein; ik ga naar Rotterdam. Het water loopt langs de ramen, op de andere kant van deze glazen wand. Ik denk aan mijn vriendin in Frankrijk. Zij gaat naar Mozambique rond de jaarwisseling met haar man, en vlak daarna gaat ze alleen naar Zuid-Amerika voor een 3-maanden zelfgeplande zelfbewustheidsonderzoek.

Zij heeft mij uitgenodigd naar haar verjaardagsfeestje in September. Zij wordt dertig. Ik ben blij, zelfs geëerd om haar als kennis te kunnen tellen. Toen wij elkaar ontmoeten, meer dan tien jaar geleden, wist zij nog niet precies wat zij met haar leven ging doen. Misschien ontwikkelingshulp in Afrika, iets over uitbreiden van telecomgebruik in de armste regio's van dit continent. Uiteindelijk is het een onopgeloste dualiteit geworden: een saaie werkleven in Parijs en een spannende reistocht door de derde wereld tijdens haar vrije tijd.

Wat haalt zij daarmee? Wat voor gevoelens krijg je als observerende, allemachtige toerist in een omgeving waar je eigenlijk niet bij hoort? Ik durf nog niet vragen, maar misschien doe ik dat over twee maanden.

Dertig. Op z'n dertigste hoort men te weten waarmee men zich bezig houdt. Of toch? Zoiets heb ik ooit gehoord. Genoeg om erover na te denken.

Feitelijk is dat de grootse leugen dat jongeren krijgen te horen totdat ze een duidelijke mening voor zichzelf onthullen. Deze leugen is een dreiging voor volgende generaties te slagen waar het ons niet gelukt is.

Toch heb ik er wel over nagedacht. De laatste tijd besefte ik dat ik twee fases in het leven kan herkennen.

Er komt ten eerste een tijd waar je de zekerheid hebt dat een vorm van ultieme "waarheid" bestaat. Deze zekerheid is intuïtief, zeer vroeg geleerd, en buiten bewustheid. Om deze waarheid te kunnen kennen is dan een "doel" waar iedereen op zoek naar blijkt te zijn, maar zonder het duidelijk te beseffen. Op deze fase begrijp je ook intuïtief dat er ergens iemand bestaat die deze waarheid kunt herkennen, als het ooit bereikt wordt. Misschien ben jij dat mens niet, maar toch moet je blijven doorzoeken. Kort gezegd, wordt er bewusteloos aangenomen dat het ideaal van Plato ergens bestaat, en dat die uiteindelijk uitgevonden moet worden. De kern van deze ingeving is dat de uitvinding überhaupt mogelijk is, als natuurlijke en onontkoombare gevolgen van universele toenemende kennis.

Op zoek naar het ideaal, worden fouten gemaakt, vergist mens zich vaak op praktische punten. Ongeacht de obstakels, ontstaat optimisme (een vorm van intuïtieve geloof) als dreiging om door te gaan, kijkende naar een vage illusie van wat de ultieme waarheid zou moeten zijn — of echter, hoe het liever zou moeten zijn.

De intelligente mens ontwikkelt ook vaak — nog steeds onbewust — een strategie om zijn zoek te optimaliseren. Omdat de ultieme waarheid een gevolg is van de kennis, wordt er geleerd over de wereld, over filosofie, over de natuur, etc. Omdat er ook aangenomen wordt dat alle mensen in het verleden ook op zoek waren naar hetzelfde ideaal, wordt er ook diep in de geschiedenis gekeken, naar vergeten tekens van hypothetische eerdere successen.

Het keerpunt van deze fase gebeurt als men bewust wordt van dit zoekproces. De rationele mens moet zich dan twee vragen stellen met diepgaande gevolgen:

• bestaat er überhaupt een ultieme waarheid eigenlijk?
• als het wel bestaat, kunt überhaupt men het herkennen?

Geconfronteerd met die twee vragen, weet de leerzame mens al langs dat er geen bewijs en geen redenering nog bestaan die een rationele antwoord op deze vragen mogelijk maken.

Er zijn dan twee mogelijkheden. Men kunt dan zich bewust op zoek richten naar een antwoord op díe twee vragen. Zó wordt men actief filosoof. Of men kunt een antwoord op die vragen stellen; en zodra zo'n antwoord geformuleerd wordt, wat het precies bevat dan ook, wordt het een bewuste geloof. En zó wordt men actief spiritueel. Of misschien nog iets ergens tussenin, met een gestelde antwoord op een vraag en steeds (bewust) op zoek naar en antwoord op de tweede.

Zoals met liefde, lust, geboorte, en dood is deze bewustheid relatief onvoorstelbaar voor degene die het nog niet ervaren heeft. Zo begint iedere tweede fase in het leven: een grens tussen het "vóór" en het "na". En natuurlijk heeft die soort grens ook een invloed op de relaties binnen families en tussen vrienden.

Wij hebben waarschijnlijk met elkaar kennis gemaakt op onze fase zonder bewustheid. Hoe wordt het nu met jou? Ben je er al? En je vrienden? etc.

Het wordt gezegd dat het leven te kort is om telkens weer over z'n "eerste keer" te praten; toch vind ik het wel spannend.

The year 2009 also saw the sad disappearance of English poet and author James Kirkup.

In his memory and to bring the spiritual side of 2009 to a coda, I would like to share one of his works from 1977, best known for being censored in the UK and elsewhere:

The love that dares speak its name — By James Kirkup

As they took him from the cross
I, the centurion, took him in my arms-
the tough lean body
of a man no longer young,
beardless, breathless,
but well hung.

He was still warm.
While they prepared the tomb
I kept guard over him.
His mother and the Magdalen
had gone to fetch clean linen
to shroud his nakedness.

I was alone with him.
For the last time
I kissed his mouth. My tongue
found his, bitter with death.
I licked his wound-
the blood was harsh
For the last time
I laid my lips around the tip
of that great cock, the instrument
of our salvation, our eternal joy.
The shaft, still throbbed, anointed
with death's final ejaculation

I knew he'd had it off with other men-
with Herod's guards, with Pontius Pilate,
With John the Baptist, with Paul of Tarsus
with foxy Judas, a great kisser, with
the rest of the Twelve, together and apart.
He loved all men, body, soul and spirit. - even me.

So now I took off my uniform, and, naked,
lay together with him in his desolation,
caressing every shadow of his cooling flesh,
hugging him and trying to warm him back to life.
Slowly the fire in his thighs went out,
while I grew hotter with unearthly love.
It was the only way I knew to speak our love's proud name,
to tell him of my long devotion, my desire, my dread-
something we had never talked about. My spear, wet with blood,
his dear, broken body all open wounds,
and in each wound his side, his back,
his mouth - I came and came and came

as if each coming was my last.
And then the miracle possessed us.
I felt him enter into me, and fiercely spend
his spirit's finbal seed within my hole, my soul,
pulse upon pulse, unto the ends of the earth-
he crucified me with him into kingdom come.

-This is the passionate and blissful crucifixion
same-sex lovers suffer, patiently and gladly.
They inflict these loving injuries of joy and grace
one upon the other, till they dies of lust and pain
within the horny paradise of one another's limbs,
with one voice cry to heaven in a last divine release.

Then lie long together, peacefully entwined, with hope
of resurrection, as we did, on that green hill far away.
But before we rose again, they came and took him from me.
They knew no what we had done, but felt
no shame or anger. Rather they were gald for us,
and blessed us, as would he, who loved all men.

And after three long, lonely days, like years,
in which I roamed the gardens of my grief
seeking for him, my one friend who had gone from me,
he rose from sleep, at dawn, and showed himself to me before
all others. And took me to him with
the love that now forever dares to speak its name.

Let 2010 be the year of freedom of speech, sexual diversity and lesser involvement of religion with morality.

The worst and best of the world wide web packed in three links:

• The father
• The son
• The holy spirit

A few keys: the "pregnant woman" is actually the "unwed mother". Where's Satan? Soldiers have no guns. Han Solo in the background.

Also, why this matters.

In a blog entry a professional photographer from Colorado wonders how same-sex weddings impact his business. The author crams his foot in his mouth very effectively:

Put aside for a moment your own values. Would it hurt or help your business to photograph same-sex commitment ceremonies or weddings?

Regardless of the issue at hand, the storm of comments that followed on MeFi attracted my attention by the sheer number of fallacies and ill-chosen analogies:

• “Should a KKK photographer refuse or accept to photograph black commitment ceremonies or weddings?”
• “Should a black photographer refuse or accept to photograph KKK commitment ceremonies or weddings?”
• “Should a vegetarian photographer have the right to refuse to photograph a wedding reception where fois gras is served?”

Some comments sent me giggling, but I admit my patience was not enough to read past this insightful thought: “Should they have to choose between pissing off God and pissing off a potential client?”

Ethics and businesses? With religion in the middle? Makes me giggle. and sad.

As per King Jame's Bible:

Thou shalt not covet thy neighbor's house, thou shalt not covet thy neighbor's wife, nor his manservant, nor his maidservant, nor his ox, nor his ass, nor any thing that is thy neighbor's.

(note: “ass” in this context means “donkey”)

Of volgens de Statenvertaling:

Gij zult niet begeren uws naasten huis; gij zult niet begeren uws naasten vrouw, noch zijn dienstknecht, noch zijn dienstmaagd, noch zijn os, noch zijn ezel, noch iets, dat uws naasten is.

Take note: this says nothing about your neighbor's husband, which technically does not “belong” to her/him either.

I shall thus covet my neighbor's husband or boyfriend without shame. Happy bible!

Retour de week-end et découverte d'une vidéo sur WebJunkie : « Jésus, c'est ouf ! »

Citations au hasard :

À chaque fois que je fume pas une cigarette, il y a une âme du purgatoire qui va au paradis.

Quelqu'un m'a dit, « Anne-Laure quand tu arriveras au paradis, il y aura plein de petits chinois qui courront vers toi et qui te diront, merci Anne-Laure, c'est grâce à toi que je suis ici »

Seigneur je veux pouvoir recevoir mes frères et sœeurs de toi ce soir. Je veux pouvoir les considérer comme des tabernacles. Des tabernacles, des fois vides et des fois pleins, mais des tabernacles.

Le seigneur passe en ce moment, il vient de libérer un garçon de la masturbation.

Pour un mec, [la chasteté] ça lui demande vraiment d'être maître de ses pulsions.

Cette vidéo montre des choses horribles.

Que les lecteurs ne s'y méprennent pas, je ne suis pas méprisant et je m'associe à un des commentateurs de la vidéo dans l'idée que pour un chrétien authentique « la vrai foi n’obéit à aucune logique, à aucune raison ; je considère [l'action catholique de sauver les autres pour se sauver] comme une manipulation avec soi-même. Le vrai chrétien n’obéit pas à des lois pour le salut de son âme. La vrai foi est dans le coeur. » (je ne suis pas chrétien moi-même, mais je comprends cette valeur)

Cependant, même avec cette état de pensée on ne peut s'empêcher de voir en filigrane (vers la fin du film notamment) la souffrance extrême imposée à ces jeunes par leurs croyances, sans aucune utilité ou bénéfice en retour. Le temps qu'ils devront passer plus tard à réfléchir sur eux-même et sur le monde pour trouver une forme de paix intérieure est un gâchi ; sans cet amas d'idées glauques et malsaines, ils pourraient construire des bases de philosophie personnelle plus solides et qui leurs permettraient d'aller vers les autres, mieux et plus rapidement.

Je suis triste pour ce garçon malheureux qui ne l'est que par une foi mal exprimée et mal guidée. Et je ressens de la colère contre l'institution qui continue encore aujourd'hui à créer ces situations.

Monsieur Ratzinger, devenu « pape » sous le pseudonyme de Benoît, était auparavant le chef de l’Inquisition, désormais appelée Congrégation de la Foi. En d’autres termes, il dirigeait la même organisation qui, pendant plusieurs siècles, a conduit au bûcher des millions d’hommes et de femmes sous prétexte de sorcellerie, d’hérésie, de simonie, de sodomie, et d’homosexualité. N’importe quelle autre association héritière de pratiques aussi barbares aurait été condamnée par les instances internationales. Mais il lui a suffi de changer de nom pour qu’on veuille bien oublier ses crimes. Ceux-ci ne seraient-ils pas qualifiables de crimes contre l’humanité, et, par là-même, imprescriptibles ? Si la Mafia se rebaptisait Confrérie de Braves Types, l’absoudrait-on de toutes ses exactions ?

Via Paul Castella

When I stumbled across this piece of politically incorrect art about the close relationship between religion and economics (reminds me of the one between religion and football) I felt amused at first, then scared about how obvious the link is and how very few people do actually notice.

And then I found a possibly explanation: many people do notice, but they do not care. Or sometimes, they do, but only to see the good side of it. There is a lot of money to be made, and religion is providing quite a few of them.

It was interesting to discover today an interesting example that this explanation might have something true about it. Even if it hasn't, I love the schadenfreude of imagining what the site makers think about their potential customers.